सर्वेक्षणहरु अनुसार, अमेरिकीहरू समाजवादलाई निकै रुचाउँछन्

समाजवाद लामो समययताकै तुलनामा अहिले बढी लोकप्रिय भएको छ। समाजवाद र यसका सबैभन्दा चर्चित समर्थकहरूले आश्चर्यजनक रूपमा विविध मतदाता आधारलाई आकर्षित गरिरहेका छन्। अनि अधिकांश मानिसहरू अझै पनि हसन पाइकर को हुन् भन्नेबारे अनभिज्ञ नै छन्।

गत एक महिनाजति अवधिमा गरिएका केही सर्वेक्षणबाट प्राप्त निष्कर्षमध्ये यी केही प्रमुख हुन्। यी सर्वेक्षणहरूले समग्रमा के संकेत गर्छन् भने डेमोक्र्याटिक मतदाताबीच फैलिएको उग्र, संस्थापनविरोधी उत्साह र त्यसले समाजवादीहरूको उदीयमान विद्रोहका लागि खोलेको बाटो अझै पनि बलियो छ। यससँगै केही आश्चर्यजनक तथ्यहरू पनि देखिएका छन्। यी सर्वेक्षणहरू त्यस्तो सम्भावित महत्त्वपूर्ण समयमा सार्वजनिक भएका छन्, जतिबेला समाजवादी सांसद अलेक्जान्ड्रिया ओकासियो–कोर्टेजले सन् २०२८ को राष्ट्रपतीय निर्वाचनमा उम्मेदवारी दिने कि नदिने भन्नेबारे विचार गरिरहेकी छन्। धेरै समाजवादीहरूका लागि उनको सम्भावित अभियान समग्र समाजवादी आन्दोलनको भविष्यका सम्भावनाका दृष्टिले निर्णायक मानिएको छ।

निश्चय नै, सर्वेक्षणप्रति हामी सावधान हुनुपर्छ। सर्वेक्षण वास्तविक निर्वाचन होइनन् र कुनै निश्चित समयको जनमतको अपूर्ण तस्बिर मात्र प्रस्तुत गर्छन्। यद्यपि, तिनले ठोस संख्यालाई ठ्याक्कै प्रतिबिम्बित नगरे पनि प्रायः वास्तविक प्रवृत्तिहरू भने देखाउँछन्—विशेषगरी अन्य सर्वेक्षणका परिणामसँग तुलना गर्दा। यस अर्थमा, हालैका यी सर्वेक्षणहरूले केही महत्त्वपूर्ण निष्कर्ष प्रस्तुत गरेका छन्।

समाजवाद आश्चर्यजनक रूपमा लोकप्रिय छ...

अगस्ट महिनाभर गरिएको ग्यालपको नयाँ सर्वेक्षणअनुसार, समाजवादप्रतिको सकारात्मक धारणा ४३ प्रतिशत पुगेको छ। सन् २०१० मा ग्यालपले अमेरिकीहरूलाई यसबारे सोध्न थालेयताकै यो सबैभन्दा उच्च सकारात्मक दर हो। त्यसयता समाजवादप्रतिको सकारात्मक धारणा हरेक वर्ष ४० प्रतिशतभन्दा केही कमको आसपास रहँदै आएको थियो। तर गत वर्षदेखि यसमा उल्लेखनीय वृद्धि देखिएको छ।

अगस्ट महिनाभर गरिएको ग्यालपको नयाँ सर्वेक्षणअनुसार, समाजवादप्रतिको सकारात्मक धारणा ४३ प्रतिशत पुगेको छ। सन् २०१० मा ग्यालपले अमेरिकीहरूलाई यसबारे सोध्न थालेयताकै यो सबैभन्दा उच्च सकारात्मक दर हो।

सायद अझ महत्त्वपूर्ण कुरा यो वृद्धिको कारण हो। ग्यालपका अनुसार, यसको कारण डेमोक्र्याटहरूको दृष्टिकोणमा आएको परिवर्तन होइन—समाजवादप्रति उनीहरूको करिब दुई–तिहाइ सकारात्मक धारणा गत वर्षदेखि लगभग स्थिर नै छ। बरु यसको प्रमुख कारण स्वतन्त्र मतदाता हुन्। स्वतन्त्र मतदाताबीच समाजवादप्रतिको सकारात्मक धारणा ८ प्रतिशत अंकले बढेर ४५ प्रतिशत पुगेको छ।

स्पष्ट हुनुपर्छ, समाजवादले अझै लामो यात्रा तय गर्न बाँकी छ। सोही ग्यालप सर्वेक्षणले पुँजीवादप्रतिको सकारात्मक धारणा ५५ प्रतिशत रहेको देखाएको छ, जुन गत वर्षको तुलनामा लगभग अपरिवर्तित हो। त्यसैगरी, “मुक्त उद्यम” (free enterprise) प्रतिको सकारात्मक धारणा ७७ प्रतिशत छ। यद्यपि, केही हदसम्म अलमलपूर्ण रूपमा भन्नुपर्दा, यो गत वर्षको तुलनामा ४ प्रतिशत अंकले घटेको छ। सन् २०१९ यतादेखि यसमा देखिँदै आएको क्रमिक गिरावटको यो पनि एउटा हिस्सा हो। अर्कोतर्फ, “ठूला व्यवसाय” (big business) को अवस्था भने निकै कमजोर छ। यसप्रतिको सकारात्मक धारणा यस वर्ष ३५ प्रतिशतमा झरेर अहिलेसम्मकै न्यून स्तरमा पुगेको छ।

समाजवादको आकर्षण भौगोलिक रूपमा पनि फरक–फरक छ। हालै देशभरका सम्भावित मतदाताबीच न्युयोर्क टाइम्स/सिएना युनिभर्सिटीले गरेको सर्वेक्षणअनुसार, सर्वेक्षण गरिएका चारवटै क्षेत्रमा समाजवादप्रतिको अनुकूल धारणा प्रतिकूल धारणाभन्दा कम छ। तर पश्चिमी क्षेत्रमा यसको स्थिति सबैभन्दा बलियो (-८) र दक्षिणी क्षेत्रमा सबैभन्दा कमजोर (-२७) छ। यसै महिनाको उत्तरार्धमा मिशिगनमा टाइम्स/ सिएनाले गरेको छुट्टै सर्वेक्षणमा भने डेट्रोइट मात्र त्यस्तो क्षेत्र थियो, जहाँ समाजवादप्रतिको अनुकूल र प्रतिकूल धारणा लगभग बराबरीको अवस्थामा (-१) थियो।

तथापि, ४३ प्रतिशत बहुमत होइन। तर पछिल्लो इतिहासले देखाउँछ कि यसले त्यति ठूलो फरक नपार्न सक्छ। सन् २०२३ को अप्रिलमा एक चौथाइभन्दा पनि कम, अर्थात् २४ प्रतिशत अमेरिकीहरूले मागा (MAGA) आन्दोलनप्रति सकारात्मक धारणा राखेका थिए। त्यसको डेढ वर्षपछि डोनाल्ड ट्रम्प र मागाले डेमोक्र्याटहरूलाई ठूलो अन्तरले पराजित गर्दै संघीय सरकारमाथि पूर्ण नियन्त्रण कायम गरेका थिए। यहाँ ग्यालपको परिणाम अन्य हालैका केही सर्वेक्षणका परिणामसँग पनि मेल खान्छन्। ती सर्वेक्षणहरूले मतदाताहरू समाजवादी उम्मेदवारलाई मतदान गर्न मागा राजनीतिज्ञलाई मतदान गर्नुभन्दा उल्लेखनीय रूपमा बढी तयार रहेको देखाएका छन्।

... र आश्चर्यजनक गठबन्धनबीच लोकप्रिय

सामान्यतः समाजवाद युवा, आर्थिक रूपमा सम्पन्न र उच्च शिक्षित श्वेत प्रगतिशीलहरूबीच मात्र बढी लोकप्रिय हुन्छ भन्ने धारणा छ। हालै सार्वजनिक भएका यी सर्वेक्षणका परिणामहरूले समाजवादप्रतिको समर्थनमा स्पष्ट पुस्तागत विभाजन रहेको देखाउने क्रमलाई निरन्तरता दिएका छन्। तर त्यसबाहेक, समाजवाद कुनै खास जनसांख्यिक समूहमा मात्र सीमित छ भन्ने यो धारणा तथ्यांकबाट खासै पुष्टि हुँदैन।

सामान्यतः समाजवाद युवा, आर्थिक रूपमा सम्पन्न र उच्च शिक्षित श्वेत प्रगतिशीलहरूबीच मात्र बढी लोकप्रिय हुन्छ भन्ने धारणा छ। हालै सार्वजनिक भएका यी सर्वेक्षणका परिणामहरूले समाजवादप्रतिको समर्थनमा स्पष्ट पुस्तागत विभाजन रहेको देखाउने क्रमलाई निरन्तरता दिएका छन्।

ग्यालपको सर्वेक्षणमा समाजवादप्रतिको समर्थन श्वेत वयस्कहरू तथा १ लाख डलरभन्दा बढी वार्षिक आम्दानी गर्ने मानिसहरूको तुलनामा गैर–श्वेत समुदाय र १ लाख डलरभन्दा कम आम्दानी गर्ने मानिसहरूमा बढी देखिन्छ। त्यस्तै, कसैले कलेज शिक्षा हासिल गरेको छ वा छैन भन्ने आधारमा समाजवादप्रतिको समर्थनमा खासै फरक देखिँदैन। वास्तवमा, ३४ वर्ष वा सोभन्दा कम उमेरका वयस्कहरूलाई बाहेक, पुँजीवादभन्दा समाजवादलाई बढी सकारात्मक रूपमा हेर्ने एकमात्र समूह गैर–श्वेत समुदाय हो।

टाइम्स/सिएनाको राष्ट्रव्यापी सर्वेक्षणमा पनि यस्तै परिणाम देखिएको थियो। श्वेत मतदाताहरूले समाजवादप्रति सबैभन्दा कम अनुकूल धारणा (-२६) राखेका थिए। त्यसपछि “अन्य गैर–श्वेत” श्रेणी (-१८) थियो। यसको विपरीत, अश्वेत र ल्याटिनो मतदाताहरूले समाजवादप्रति सबैभन्दा अनुकूल धारणा राखेका थिए—दुवै समूहमा +४।

चाखलाग्दो कुरा के छ भने, उक्त सर्वेक्षणले शिक्षाका आधारमा पनि विभाजन देखाउँछ, तर त्यो विभाजन जातीय आधारमा फरक ढंगले देखिन्छ। जुनसुकै तहको शिक्षा हासिल गरेका भए पनि श्वेत मतदाताहरू समाजवादप्रति निकै नकारात्मक धारणा राख्छन् (दुई अंकको शुद्ध नकारात्मक दर)। यसको विपरीत, कलेज डिग्री हासिल गरेका (-४) र कलेज शिक्षा हासिल नगरेका (०) दुवै गैर–श्वेत मतदाताहरू समाजवादप्रति तुलनात्मक रूपमा धेरै सकारात्मक धारणा राख्छन्। ध्यान दिनुपर्ने कुरा के हो भने, उक्त सर्वेक्षणमा सहभागी मतदातामध्ये केवल १८ प्रतिशतले आफूलाई डेमोक्र्याटिक समाजवादी भनेर पहिचान गरेका थिए। आफूलाई त्यसरी पहिचान गर्नेहरूमध्ये सबैभन्दा ठूलो हिस्सा (३३ प्रतिशत) गैर–श्वेत र कलेज शिक्षा हासिल नगरेका मतदाताहरू थिए।

एओसी र जोहरानका फरक–फरक जनसमर्थन आधार

जब हामी समग्र समाजवादबाट ध्यान हटाएर विशिष्ट समाजवादीहरू, विशेषगरी सबैभन्दा चर्चित दुई समाजवादी राजनीतिज्ञ—सन् २०२८ को राष्ट्रपतीय निर्वाचनका सम्भावित उम्मेदवार प्रतिनिधिसभा सदस्य अलेक्जान्ड्रिया ओकासियो–कोर्टेज र न्युयोर्क सिटीका मेयर जोहरान ममदानी—तर्फ हेर्छौं, तथ्यांक अझ चाखलाग्दो देखिन्छ।

दुवै जना अहिले आम (normie) डेमोक्र्याट भनेर चिनिन थालेका मतदाताबीच अत्यन्त लोकप्रिय छन्। लिबरल करेन्ट्स को सर्वेक्षणअनुसार, यी दुई तथा औपचारिक रूपमा स्वतन्त्र रहेका तर समाजवादी सिनेटर बर्नी स्यान्डर्स डेमोक्र्याटिक पार्टीभित्र सबैभन्दा लोकप्रिय व्यक्तित्वहरूमध्ये तीन जना हुन्। उनीहरूभन्दा अगाडि बाराक ओबामा, कमला ह्यारिस, पिट बुटिजिज र गेभिन न्युसमजस्ता नामहरू छन्। यसैबीच, डेमोक्र्याटिक सोसलिस्ट्स अफ अमेरिका (DSA)—ओकासियो–कोर्टेज र ममदानी दुवै सदस्य रहेको संगठन, जसले यस वर्ष वामपन्थी विद्रोही धारका धेरै चुनावी विजयहरूमा भूमिका खेलेको छ, ले शुद्ध +५३ को सकारात्मक मूल्यांकन पाएको छ। यस संगठनप्रतिको सबैभन्दा बलियो अनुकूल धारणा (+४५) अश्वेत मतदाताहरूबाट आएको छ।

तर ओकासियो–कोर्टेज र ममदानीप्रतिको धारणाको कुरा गर्दा डेमोक्र्याटिक मतदाता र अन्य सबै मतदाताबीच विभाजन देखिन्छ। लिबरल करेन्ट्स र टाइम्स/सिएनाको सर्वेक्षणलाई तुलना गर्दा मुख्य निष्कर्षहरूलाई यसरी संक्षेप गर्न सकिन्छ:

० डेमोक्र्याटिक मतदाताहरूबीच ओकासियो–कोर्टेजलाई ममदानीभन्दा केही बढी अनुकूल रूपमा हेरिन्छ। तर सबै सम्भावित मतदाताहरूबीच ममदानीलाई ओकासियो–कोर्टेजभन्दा उल्लेखनीय रूपमा बढी अनुकूल रूपमा हेरिन्छ। पछिल्लो समूहमा ओकासियो–कोर्टेजको समग्र मूल्यांकन -११ रहेको छ।

० दुवैको हकमा, ४५ वर्षभन्दा कम उमेरका युवा मतदाताहरूको समर्थनका दृष्टिले ओकासियो–कोर्टेज ममदानीभन्दा उल्लेखनीय रूपमा पछाडि छिन्।

० स्वतन्त्र मतदाता र मतदान नगर्नेहरूबीच ममदानीको अनुकूलता बढी छ (दुवै समूहमा +१४)। यसले गत वर्षदेखि स्वतन्त्र मतदाताहरूमा समाजवादप्रति बढ्दै गएको सकारात्मक धारणालाई न्युयोर्कका मेयरको उदयले केही हदसम्म व्याख्या गर्न सक्छ कि भन्ने प्रश्न उठाउँछ।

० समग्र समाजवादकै सन्दर्भमा जस्तै, सबै सम्भावित मतदाताहरूबीच दुवैले आफ्नो सबैभन्दा बलियो समर्थन गैर–श्वेत मतदाताहरू, विशेषगरी अश्वेत मतदाताहरूबाट प्राप्त गर्छन्—कलेज शिक्षा हासिल गरेका र नगरेका दुवै समूहमा। ओकासियो–कोर्टेज ल्याटिनो मतदाताबीच उल्लेखनीय रूपमा बलियो छिन् भने ममदानी “अन्य गैर–श्वेत” श्रेणीमा बढी बलिया छन्। यसको सम्बन्ध उनको चुनावी अभियानले दक्षिण एसियाली मतदाताहरूलाई अभूतपूर्व रूपमा परिचालन गरेको तथ्यसँग हुन सक्छ।

० तर डेमोक्र्याटिक मतदाताहरूलाई मात्र हेर्दा यी जनसांख्यिक गठबन्धनहरू निकै फरक देखिन्छन्। त्यहाँ ओकासियो–कोर्टेजको सबैभन्दा उच्च अनुकूलता श्वेत मतदाताहरूबीच छ। अश्वेत मतदाताहरूमा पनि उनले ममदानीलाई उछिन्छिन्, तर ल्याटिनो मतदाताहरूबीच भने उनी ममदानीभन्दा उल्लेखनीय रूपमा पछाडि छिन्। (यसको विपरीत, तीनवटै मतदाता समूहमा स्यान्डर्सको मूल्यांकन यी दुईको भन्दा बलियो देखिन्छ।)

देशका सबैभन्दा चर्चित समाजवादीहरूले आफ्नो सबैभन्दा बलियो समर्थन गैर–श्वेत मतदाताहरूबाट प्राप्त गर्छन् र कलेज शिक्षा हासिल नगरेका गैर–श्वेत मतदाताहरूबीच पनि उनीहरूको उल्लेखनीय आकर्षण छ।

यी विवरणहरूलाई केही समयका लागि पन्छाएर हेर्दा, समग्र निष्कर्ष के हो भने देशका सबैभन्दा चर्चित समाजवादीहरूले आफ्नो सबैभन्दा बलियो समर्थन गैर–श्वेत मतदाताहरूबाट प्राप्त गर्छन् र कलेज शिक्षा हासिल नगरेका गैर–श्वेत मतदाताहरूबीच पनि उनीहरूको उल्लेखनीय आकर्षण छ। यसको विपरीत, देशको सबैभन्दा ठूलो समाजवादी संगठन DSA को हालैको आन्तरिक सर्वेक्षणअनुसार, त्यसका ६० प्रतिशत सदस्य श्वेत छन्—यद्यपि पाँच वर्षअघि यो संख्या ८५ प्रतिशत थियो। त्यस्तै, ९ प्रतिशत अश्वेत र १४ प्रतिशत ल्याटिनो सदस्य छन्। यसअघिका सर्वेक्षणहरूमा पनि यसका उल्लेखनीय हिस्साका सदस्यहरू उच्च शिक्षा हासिल गर्नुपर्ने वा त्यस्तो उच्च शिक्षा आवश्यक पर्ने क्षेत्रमा काम गर्नेहरू रहेको देखिएको थियो। यद्यपि, जातीय जनसांख्यिकीमा आएको परिवर्तनजस्तै यस पक्षमा पनि त्यसयताका वर्षहरूमा परिवर्तन आएको हुन सक्छ।

तथापि, यी सर्वेक्षणका परिणामहरूले डिएसए (DSA) ले आफ्नो सदस्यता विविधीकरण गर्न संघर्ष गर्नुको कारण गैर–श्वेत तथा कलेज शिक्षा हासिल नगरेका अमेरिकीहरूमा समाजवादप्रति अन्तर्निहित कुनै वितृष्णा रहेको होइन भन्ने संकेत गर्छन्। यसले सदस्यता विविधीकरणका प्रयासहरूले अझ राम्रो परिणाम दिन सक्ने देखाउँछ—तर त्यसका लागि संगठनको आफ्नै सदस्य भर्ती गर्ने अभ्यास र आन्तरिक संस्कृतिमा पनि परिवर्तन आवश्यक पर्न सक्छ।

डेमोक्र्याटिक पार्टीको वैचारिक रूपान्तरण

हामी सन् २०१६ अघिको त्यो समयभन्दा धेरै टाढा आइसकेका छौँ, जतिबेला डेमोक्र्याटहरू सामान्यतः राजनीतिलाई वैचारिक दृष्टिले हेर्दैनथे। यी सर्वेक्षणका परिणामहरूले देखाउँछन् कि बर्नी स्यान्डर्सका दुई राष्ट्रपतीय चुनावी अभियान र डेमोक्र्याटिक प्रतिष्ठानका लगातारका असफलताहरूले डेमोक्र्याटिक मतदातालाई रूपान्तरण र अझ उग्र बनाएका मात्र छैनन्, यस्तो ढंगले रूपान्तरण गरेका छन् कि अहिले उनीहरूलाई आकर्षित गर्ने सबैभन्दा बलियो राजनीतिक प्रस्ताव समाजवादी उम्मेदवारसँग रहेको देखिन्छ।

लिबरल करेन्ट्स को सर्वेक्षणले पछिल्ला करिब दुई वर्षमा गरिएका असंख्य सर्वेक्षणहरूले देखाउँदै आएको कुरालाई पुष्टि गर्छ—अर्थात्, डेमोक्र्याटिक मतदाताहरू आफ्नै पार्टी नेतृत्वसँग दिक्क भइसकेका छन्। सिनेटका नेता चक शुमरले डेमोक्र्याटहरूबीच शुद्ध +३ को सकारात्मक मूल्यांकन मात्र पाएका छन् भने, सम्भावित भावी हाउस स्पिकर हाकिम जेफ्रिजलाई उनीहरूमध्ये २२ प्रतिशतले मन पराउँदैनन्। “डेमोक्र्याटिक पार्टीको प्रतिष्ठानको आलोचना गर्ने उम्मेदवारलाई समर्थन गर्ने सम्भावना बढी हुन्छ” भन्ने भनाइसँग यी मतदाताहरू +१९ को अन्तरले सहमत छन्।

लिबरल करेन्ट्स को सर्वेक्षणले पछिल्ला करिब दुई वर्षमा गरिएका असंख्य सर्वेक्षणहरूले देखाउँदै आएको कुरालाई पुष्टि गर्छ—अर्थात्, डेमोक्र्याटिक मतदाताहरू आफ्नै पार्टी नेतृत्वसँग दिक्क भइसकेका छन्।

नीतिगत तहमा हेर्दा, समाजवादी राजनीतिज्ञहरूले लामो समयदेखि उठाउँदै आएका मुद्दाहरूप्रति डेमोक्र्याटिक मतदाताहरूको बलियो समर्थन रहेको सर्वेक्षणले देखाउँछ। यसमा सर्वोच्च अदालतको विस्तार, सिनेटको फिलिबस्टर प्रक्रिया अन्त्य गर्ने, थप आवास निर्माणका लागि जोनिङसम्बन्धी कानुनमा सुधार गर्ने (यो त्यस्तो मुद्दा हो, जसमा समाजवादीहरूले लामो समयदेखि अग्रणी भूमिका खेल्दै आएका छन्), ट्रान्स अधिकारको संरक्षणमा अडिग रहने र अर्बपतिहरूमाथि यस्तो कर लगाउने विषयहरू छन्, जसबाट उनीहरूको अर्बपति हैसियत नै समाप्त होस्। अर्बपतिहरूको अस्तित्व नै हुनु हुँदैन भन्ने धारणा डेमोक्र्याटिक मतदाताहरूले ६ प्रतिशत अंकको अन्तरले समर्थन गरेका छन्।

तर यो पनि ध्यान दिनुपर्छ कि हालै वैचारिक रूपमा उग्र बनेका यी मतदाताहरूका सबै धारणा समाजवादी प्राथमिकतासँग अनिवार्य रूपमा मेल खाँदैनन्। उदाहरणका लागि, यी मतदाताहरू ट्रम्पविरुद्ध सैन्य ‘कू’ गर्ने विचारप्रति अत्यधिक अनुकूल छन्। त्यस्तै, आफूलाई उदारवादी भनेर चिनाउने मतदातामध्ये अर्को प्रशासनले ट्रम्पका अधिकारीहरूमाथि अभियोजन चलाउनुपर्छ भन्ने चाहनेहरूको हिस्सा समाजवादी वा प्रगतिशील मतदाताको भन्दा दोब्बर छ।

जे भए पनि, उनले उम्मेदवारी दिने निर्णय गरून् वा नगरून्, ओकासियो–कोर्टेज नै यो रूपान्तरणबाट राजनीतिक लाभ लिन सबैभन्दा राम्रो अवस्थामा रहेकी समाजवादी राजनीतिज्ञ हुन्। यसको कारण उनी अहिले पार्टीका प्रमुख नेतृहरूमध्ये एक बनेकी छन् भन्ने मात्र होइन। कैयौँ सर्वेक्षणहरूले पनि यसलाई देखाएका छन्। लिबरल करेन्ट्स को सर्वेक्षणले सम्भावित अन्य उम्मेदवारहरूसँग आमनेसामने प्रतिस्पर्धा गराउँदा युवा मतदाताहरूबीच उनको बलियो समर्थन रहेको देखाउँछ। अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, ४५ वर्षभन्दा माथिका मतदाताहरू (+५२) र श्वेत मतदाताहरू (+५४) बीच पनि उनको अनुकूल छवि बलियो छ। यी त्यस्ता जनसांख्यिक समूह हुन्, जसले पार्टीका प्रारम्भिक निर्वाचनहरूमा ठूलो संख्यामा मतदान गर्छन् र स्यान्डर्सप्रतिको उनीहरूको संशयले उनका दुवै राष्ट्रपतीय अभियानलाई कमजोर बनाएको थियो। सन् २०२८ का सम्भावित उम्मेदवारहरूमध्ये अर्को प्रगतिशील उम्मेदवार, क्यालिफोर्नियाका डेमोक्र्याट रो खन्ना, यी सबै जनसांख्यिक समूहमा उनीभन्दा पछाडि छन् र उनको नामसम्बन्धी पहिचान पनि निकै कम छ।

विशेष रूपमा महत्त्वपूर्ण कुरा के हो भने, ८१ प्रतिशतभन्दा बढी डेमोक्र्याटिक मतदाताहरूले उम्मेदवारको विदेश नीतिसम्बन्धी धारणा महत्त्वपूर्ण हुने बताएका छन्।

आफ्नो चुनाव जित्ने क्षमताबारे उठ्न सक्ने स्वाभाविक तर्कलाई खण्डन गर्न ओकासियो–कोर्टेजले आफ्ना राजनीतिक धारणाहरू समग्र मतदाताबीच व्यापक रूपमा लोकप्रिय रहेको देखाउन सक्नेछिन्। देशभरका मतदाता, मिशिगनका मतदाता तथा अन्य ब्याटलग्राउन्ड राज्यका मतदाताहरूले इजरायललाई सैन्य सहायता दिने नीतिको विरोध गर्ने उम्मेदवारलाई प्राथमिकता दिन्छन्। मिशिगनमा मतदाताहरू मेडिकेयर फर अल को पक्षमा रहने उम्मेदवारलाई २९ प्रतिशत अंकको अन्तरले प्राथमिकता दिन्छन्। यी मतदाताहरू डाटा सेन्टरहरूप्रति पनि अत्यन्त नकारात्मक छन् र तिनलाई सीमित तथा कडा नियमन गर्न चाहन्छन्। अन्य सर्वेक्षणहरूले आफूलाई उदारवादी वा मध्यमार्गी ठान्ने मतदाताहरूले समेत अर्बपतिहरूप्रति कडा विरोधी धारणा राखेको देखाएका छन्। त्यस्तै, स्विङ मतदाताहरू धनीमाथि कर बढाउने, मेडिकेयर फर अल लागू गर्ने र न्यूनतम ज्याला बढाउने उम्मेदवारलाई समर्थन गर्ने सम्भावना बढी देखाउँछन्।

विशेष रूपमा महत्त्वपूर्ण कुरा के हो भने, ८१ प्रतिशतभन्दा बढी डेमोक्र्याटिक मतदाताहरूले उम्मेदवारको विदेश नीतिसम्बन्धी धारणा महत्त्वपूर्ण हुने बताएका छन्। यसको अर्थ समाजवादीहरूले अग्रणी भूमिका खेलेको इजरायल–प्यालेस्टाइन मुद्दा मात्र होइन। सोही सर्वेक्षणले ताइवानलाई लिएर चीनसँग अमेरिकाले युद्ध गर्न नहुने पक्षमा यी मतदाताहरू १६ प्रतिशत अंकको अन्तरले रहेको देखाएको छ। यो अमेरिकी जनमतमा देखिएको व्यापक प्रवृत्तिको पनि एउटा हिस्सा हो, जसमा चीनप्रति नकारात्मक धारणा कम हुँदै गएको र चीनसँग द्वन्द्वको सट्टा उससँग सम्बन्ध तथा सहकार्य बढाउने झुकाव देखिँदै गएको छ।

“द डिस्कोर्स” सधैँ वास्तविक जीवन होइन

अन्ततः, सञ्चारमाध्यम र सामाजिक सञ्जालका टिप्पणीकारहरूले अत्यधिक महत्त्व दिने विषयहरूले सामान्य मानिसहरू वास्तवमा के सोचिरहेका छन् भन्ने कुरा सधैँ प्रतिबिम्बित गर्दैनन् भन्ने विषयमा लामो समयदेखि धेरै चर्चा हुँदै आएको छ। यद्यपि, यो धारणा पनि कहिलेकाहीँ अतिशयोक्तितर्फ जान्छ। उदाहरणका लागि, कृत्रिम बुद्धिमत्ताका विषयमा पनि आम मानिसहरू स्तम्भकारहरू र अनलाइन टिप्पणीकारहरूले जत्तिकै सोचिरहेका र चिन्ता गरिरहेका छन् भन्ने पर्याप्त संकेतहरू छन्। तर यस निर्वाचन मौसमका केही प्रमुख विवादका हकमा भने यो कुरा निश्चित रूपमा सत्य हो।

ट्विचका स्ट्रिमर हसन पाइकरलाई नै हेरौँ। उनले कुनै निर्वाचित पद सम्हालेका छैनन्, न त कुनै औपचारिक राजनीतिक शक्ति नै छ। तर पनि उनी सञ्चारमाध्यमको अत्यधिक ध्यानको केन्द्र बनेका छन्। एउटा समाचार अभिलेखकर्ताका अनुसार, पछिल्लो तीन महिनामा सञ्चारमाध्यमहरूले पाइकरबारे ३२७ वटा समाचार प्रकाशित गरेका छन्, अर्थात् दैनिक तीनभन्दा बढी। तीमध्ये अत्यधिक ठूलो हिस्सा राष्ट्रिय स्तरका समाचारमा केन्द्रित थियो।

तर सर्वेक्षणहरूले अझै पनि अधिकांश मतदातालाई उनी को हुन् भन्ने थाहा नभएको देखाउँछन्। डेमोक्र्याटिक मतदातामध्ये ५१ प्रतिशतले उनको नामसमेत नसुनेको बताएका छन्। यद्यपि, मध्यमार्गी डेमोक्र्याटहरूले उनलाई पहिले पार्टीको प्रारम्भिक निर्वाचन र अहिले आम निर्वाचनका प्रतिस्पर्धाहरूको केन्द्रमा ल्याउन प्रयास गरेका छन्। अझ आश्चर्यजनक कुरा, विशेष रूपमा मिशिगनका ५४ प्रतिशत मतदाताले पनि उनको नाम नसुनेको बताएका छन्। जबकि सञ्चारमाध्यमको कभरेज हेर्दा उनी त्यस निर्वाचनको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण मुद्दा हुन् जस्तो लाग्न सक्छ। त्यसमाथि, ६९ प्रतिशत डेमोक्र्याटिक मतदाताले डिएसएकी राष्ट्रिय सह–अध्यक्ष मेगन रोमरको नामसमेत नसुनेको बताएका छन्। गत महिना उनका केही अन्तर्वार्तामा भएका गल्तीहरू टिप्पणीकारहरूबीच ठूलो समाचार बनेका थिए, तर ती घटनाले अन्यत्र भने खासै प्रभाव पारेको देखिँदैन।

विगतका निर्वाचन परिणामहरू, राष्ट्रपतीय निर्वाचनसमेत, प्रभावित पार्न कर्पोरेट तथा पुराना स्थापित समाचारमाध्यमहरूले खेलेको भूमिकालाई ध्यानमा राख्दा, यो अवस्था वामपन्थी विद्रोही धारका उम्मेदवारहरू तथा अन्य बाह्य/स्थापित राजनीतिक संरचनाबाहिरका उम्मेदवारहरूका लागि लाभदायक साबित हुन सक्छ।

यसबाट वास्तवमा के निष्कर्ष निकाल्ने भन्ने ठ्याक्कै भन्न कठिन छ। तर एउटा सम्भावित व्याख्या के हुन सक्छ भने यसले परम्परागत समाचारमाध्यमको घट्दो प्रभावलाई संकेत गर्छ। गत वर्ष केबल समाचार सञ्जालहरूको दर्शक संख्या तीव्र रूपमा घटेको थियो र त्यसको एक वर्षपछि पनि स्थिति खासै सुधारिएको छैन। यो अझ लामो समयदेखि जारी गिरावटको एउटा हिस्सा हो, जुन सन् २०२५ मा ट्रम्पको विजयपछि अझ तीव्र भएको थियो। कुरा केवल दर्शक संख्यामा सीमित छैन, परम्परागत सञ्चारमाध्यमप्रतिको विश्वास पनि गत वर्ष अहिलेसम्मकै न्यून स्तरमा झरेको थियो। विगतका निर्वाचन परिणामहरू, राष्ट्रपतीय निर्वाचनसमेत, प्रभावित पार्न कर्पोरेट तथा पुराना स्थापित समाचारमाध्यमहरूले खेलेको भूमिकालाई ध्यानमा राख्दा, यो अवस्था वामपन्थी विद्रोही धारका उम्मेदवारहरू तथा अन्य बाह्य/स्थापित राजनीतिक संरचनाबाहिरका उम्मेदवारहरूका लागि लाभदायक साबित हुन सक्छ।

बदलिएको राजनीतिक परिदृश्य

त्यसैले समग्रमा भन्नुपर्दा: समाजवाद र समाजवादीहरू क्रमशः तर निरन्तर रूपमा मूलधारमा स्वीकार्यता बढाउँदै छन्। यो स्वीकार्यता प्रायः गैर–श्वेत समुदायमा सबैभन्दा बलियो छ र कलेज शिक्षा हासिल गरेका मानिसहरूमा मात्र सीमित छैन। साथै, डेमोक्र्याटिक मतदाता र समग्र अमेरिकी मतदाता दुवै यस्तो ढंगले रूपान्तरण भएका छन्, जसले समाजवादी विचार र संगठन निर्माणका लागि निकै लामो समययताकै तुलनामा फराकिलो सम्भावनाका ढोका खोलिदिएको छ।

अनि, हसन पाइकरको नामलाई निरन्तर उछालिरहनु रिपब्लिकनहरू र कर्पोरेट डेमोक्र्याटहरूले चाहेजस्तो राजनीतिक सिल्भर बुलेट—हरेक समस्या समाधान गर्ने अचुक अस्त्र—सिद्ध भएको देखिँदैन।

सन् २०२८ आउन अझै लामो समय बाँकी छ। नोभेम्बरमा जे हुन्छ, त्यसपछि यी सबै कुरा फरक देखिन सक्छन्। त्यसमाथि, निर्वाचनको खासै वास्ता नगर्ने अवस्थामा पुगिसकेका ट्रम्पले चाल्ने सम्भावित कुनै अप्रत्याशित कदमले पनि परिस्थितिलाई बदल्न सक्छ।

तथापि, एउटा कुरा स्पष्ट छ—पछिल्लो दस वर्षमा समाजवादीहरूले गर्दै आएको संगठन निर्माणले बिस्तारै र असमान ढंगले अमेरिकाको राजनीतिक परिदृश्यलाई पुनः आकार दिएको छ। र यही बदलिएको राजनीतिक परिदृश्यले फेरि समाजवादी संगठन निर्माणको सम्भावना र राजनीतिक प्रभावलाई पनि परिवर्तन गरिरहेको छ।

Source: https://jacobin.com/

 

अनुवाद एवं प्रस्तुति: केदार सिटौला

(यो अनुवाद लेख साभार छाप्नेले अनिवार्य रुपमा मूल लेखको स्रोत, अनुवादकको नाम र दायित्वबोधको हाइपरलिङ्कसहित स्रोत खुलाउनुहोला । उचित तरिकाले स्रोत नखुलाइकन प्रकाशित गरिएमा बौद्धिक चोरी मानिनेछ ।–दायित्वबोध)

दायित्वबोधको विशेष अनुरोध

वाम वैचारिकीको रक्षा र प्रबर्द्धनका लागि दायित्वबोध अनलाइन निरन्तर रहनु जरुरी छ भन्ने तपाईंलाई लाग्छ ? के दायित्वबोधमा प्रकाशित भइरहेका सामग्रीहरु उपयोगी र पठनीय छन् भन्ने तपाईं ठान्नुहुन्छ ? दायित्वबोधको निरन्तरताको लागि तपाईंको सहयोगले ठूलो अर्थ राख्छ !

तपाईंले कसरी सहयोग गर्न सक्नुहुन्छ ? यस लिङ्कमा थिच्नुहोस्